هر کس از او تصوری دارد پس... به نام او

از این گونه مردن...

می‌خواهم خوابِ اقاقياها را بميرم. خيال‌گونه   در نسيمی کوتاه   که به‌ترديد می‌گذرد خوابِ اقاقياها را بميرم.   می‌خواهم نفسِ سنگينِ اطلسی‌ها را پرواز گيرم. در باغچه‌هایِ تابستان،   خيس و گرم   به نخستين ساعاتِ عصر نفسِ اطلسی‌ها را پرواز گيرم.     حتا اگر   زنبقِ کبودِ کارد بر سينه‌ام گُل‌دهدــ می‌خواهم خوابِ اقاقياها را بميرم در آخرين فرصتِ گل، و عبورِ سنگينِ اطلسی‌ها باشم بر تالار اُرسی به ساعتِ هفتِ عصر

شبانه2

اگر که بيهُده زيباست شب   برای چه زيباست   شب برای که زيباست؟ــ   شب و   رودِ بی‌انحنایِ ستاره‌گان که سرد می‌گذرد.   و سوگ‌وارانِ درازگيسو   بر دو جانبِ رود يادآوردِ کدام خاطره را   با قصيده‌یِ نفس‌گيرِ غوکان   تعزيتی‌می‌کنند به هنگامی که هر سپيده به صدایِ هم‌آوازِ دوازده گلوله سوراخ می‌شود؟   اگر که بيهُده زيباست شب برای که زيباست شب برای چه زیباست شب

شبانه

مرا
	تو

بی‌سببی
	نيستی.

به‌راستی
 

صِلتِ کدام قصيده‌ای
	ای غزل؟

ستاره‌بارانِ جوابِ کدام سلامی
	به آفتاب

از دريچه‌یِ تاريک؟

کلام از نگاهِ تو شکل‌می‌بندد.
خوشا نظر بازيا که تو آغازمی‌کنی!